xoves 09 abril 2015

Biscoito de plátano e chocolate

A combinación de plátano e chocolate é unha combinación curiosa que non convence a todo o mundo, o que se debe normalmente a que non a todo o mundo lle gusta o sabor do plátano. Este biscoito é para os que si lles gustan os doces con sabor a plátano (e o chocolate, claro): biscoito de plátano e chocolate.

Pode parecer un biscoito denso e pesado, eu mesmo pensaba iso a primeira vez que o fixen, pero nada máis lonxe da realidade. O resultado é un biscoito esponxoso, lixeiro, cun marcado sabor a plátano e co chocolate como complemento perfecto.

A receita está sacada do meu libro de repostaría de cabeceira: Repostería y Pastelería (Espasa Calpe, 1991) de Isabel Maestre, e do que xa publiquei varias receitas neste blog.

Biscoito de plátano e chocolate

INGREDIENTES:
- 225 g de plátanos maduros (peso xa sen casca)
- 65 g de quefir
- 3 ovos
- Reladura dun limón
- Unhas pingas de extracto de vainilla
- 200 g de fariña
- 175 g de azucre
- 1 culleradiña de bicarbonato sódico
- 1 culleradiña de fermento sen aluminio
- Un chisco de sal
- 150 g de manteiga derretida e fría
- 50 g de pingas de chocolate negro.

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC.

2- Nun prato, triturar o plátano cun garfo até obter unha pasta. Engadir o quefir e mesturar ben. Reservar.

3- Nun bol, mesturar os ingredientes secos, é dicir, a fariña, o azucre, a reladura de limón, o fermento, o bicarbonato e o sal. Mesturar ben. Engadir a manteiga, os ovos batidos, a vainilla e a metade da mestura de plátanos e quefir. Bater ben até obter unha mestura homoxénea. Engadir a mestura de plátano restante e bater durante un minuto máis.

4- Por último, engadir as pingas de chocolate negro e mesturar ben.

5- Bótase nun molde tipo cake preparado para enfornar e métese no forno durante uns 40 ou 45 minutos. Picar cun escarvadentes no centro antes de sacar para comprobar a cocción. O escarvadentes deberá saír sen restos de masa pegados.

6- Sacar do forno, deixar arrefriar uns minutos e desmoldear sobre unha reixa ata que arrefríe de todo.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A receita orixinal leva un baño de chocolate e sour cream (nata agre) que eu substituín polas pingas de chocolate negro no interior do biscoito. Se se quere optar polo baño de chocolate, este farase con 350 gramos de chocolate negro e 4 dl de sour cream (ou de nata cunhas pingas de limón). Derrétese o chocolate no microondas ou ao baño maría, e fóra do lume engádese o sour cream. Reméxese ben e bótase por encima do biscoito.

- Tamén na receita orixinal aparece 50 ml de sour cream (ou nata cunhas pingas de limón) que eu substituín polos 65 gramos de quefir que aparecen nos ingredientes. O quefir é moito máis fácil de atopar en España. De todos os xeitos, sempre nos queda a opción da nata cunhas pingas de limón, que son dous ingredientes que sempre están a man.

- A cantidade de chocolate negro vai ao gusto. Eu puxen 50 gramos, pero pódese botar até 100 gramos sen ningún problema.

- En lugar de comprar as pingas de chocolate que se venden xa "feitas", outra opción é cortar cun coitelo 50 gramos de chocolate en anaquiños pequenos e engadilos á masa do biscoito.

Unha receita perfecta para aproveitar eses plátanos que maduraron demasiado e que xa non apetece demasiado comer, ou unha desculpa perfecta para deixar madurar os plátanos que están no froiteiro... ;)

xoves 12 febreiro 2015

Leite de soia (Thermomix)

A receita de hoxe é unha desas receitas consideradas como "básicas", porque non se trata dun prato ou dunha sobremesa, senón da preparación da bebida de soia, un "leite" vexetal de consumo cada vez máis estendido.

Aínda que o termo "leite de soia" non é o máis adecuado para esta bebida, é como se lle coñece comunmente, e é por este motivo polo que eu me refiro a ela. Leite é un termo que só se pode aplicar a bebidas de orixe animal, e ese é o motivo polo que non aparece a palabra "leite" en ningún envase de bebida de soia comercializado en España.

O ingrediente principal do leite de soia son as fabas de soia, brancas ou amarelas. Neste caso a soia verde NON valería. Atópase facilmente en calquera supermercado ben fornecido, tendas de alimentación ecolóxica, ou en tendas on-line. Eu comprei a miña en Rincón del Segura. Fixen un pedido de 10 kg (peso mínimo do pedido) que envasei ao baleiro para que se conserve perfectamente.

A principal vantaxe de facer leite de soia na casa con respecto á mercada é, sen dúbida, o prezo. Considerando que un litro de leite de soia envasada (falando sempre de soia ecolóxica) oscila entre 1,50€a 2€ (sempre dependendo da marca e da tenda ou supermercado onde se compre), e que un litro de leite de soia elaborada en casa pode roldar os 0,20€, que cada cal saque as súas propias conclusións.

Outra vantaxe é que podemos aproveitar a okara, que é o subproducto resultante despois de terminar o proceso de elaboración do leite de soia, para preparar outras elaboracións, como biscoitos, brownies, panciños, galletas, croquetas, hamburguesas, etc. A rede está infestada de receitas con okara, e máis adiante eu tamén porei algunha por aquí.

O principal inconveniente, e falo desde a miña propia experiencia, é que só se pode elaborar nos meses fríos, porque cando a tentei facer nos meses máis calorosos, sempre se me cortou, é dicir, ao cabo de poucas horas sepárase a parte sólida da parte líquida, e xa non serve para ser consumida.

Leite de soia

INGREDIENTES (para 750 ml aprox.):
- 50 g de fabas de soia branca ou amarela
- 800 ml de auga

PREPARACIÓN:
1- Pór a remollo as fabas de soia durante unhas 8 horas.

2- Pasar as fabas por un coador e sacar toda a cascarilla que sexa posible apertando lixeiramente as fabas de soia.

3- Unha vez descascarillada a soia, lávase ben no mesmo coador baixo un chorro de auga fría e bótase no vaso da Thermomix. Engádense 200 ml de auga e tritúrase a velocidade progresiva 5-7-9 durante uns 30 segundos.

4- Engádense outros 600 ml de auga ao vaso e prográmanse 20 minutos, 90 graos, velocidade 4.

5- Cando falten uns 30 segundos para terminar, pódese ir aumentando a velocidade até chegar a 10 para tentar sacar a maior cantidade de licuado posible.

6- Ao terminar fíltrase a través dun coador de tea e déixase escorrer ben ata que xa non pingue nada. Déixase arrefriar de todo e gárdase na neveira. A polpa que queda no colador de tea pódese gardar tamén tapada na neveira para ser utilizada noutra receita.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Esta cantidade de leite de soia dá para tres cuncas, ou o que é o mesmo, para tres almorzos. Deste xeito, se se quere tomar leite de soia cada día, hai que facer unha nova remesa cada tres días. Isto non é ningún inconveniente, posto que este leite non aguanta máis de 3 ou 4 días en perfecto estado.

- É conveniente sacar a maior cantidade de cascarilla de fabas de soia posible porque esa cascarilla podería achegar sabores indesexados ao leite resultante.

- Tamén se pode engadir un chisco de sal, aínda que non é necesario.

- Así mesmo, tamén se poden engadir aromas como unhas pingas de extracto de vainilla, ou canela.

- É conveniente evitar botar azucre durante o proceso de elaboración, porque o azucre axuda a que a leite se corte con máis facilidade. Se se quere adozar, é mellor facelo unha vez a vaiamos a beber.

- Pódese empregar calquera tipo de auga, non ten porque ser necesariamente auga mineral. Se a auga da billa é boa, pódese utilizar sen problema. Eu, persoalmente, uso a auga da billa filtrada a través da xerra Brita.

- Tamén se pode facer o leite de soia sen Thermomix, aínda que hai que recoñecer que, neste caso, este cacharro facilita moito as cousas. Hai cantidade de páxinas por Internet que din como preparala sen Thermomix.

E unha última cousa: para aqueles que se pregunten se é mellor o leite de vaca ou a bebida de soia, aquí poño unha ligazón a un interesante artigo de El nutricionista de la general, Juan Revenga, sobre Bebidas que no son la leche.

venres 02 xaneiro 2015

Cebiche de lagostinos e manga

Esta receita adóitoa preparar habitualmente por estas festas do Nadal, aínda que a fun variando desde a orixinal até dar con esta que, creo, é a versión definitiva.

A receita está sacada do libro de Eva Celada Los secretos de la cocina con cerveza (Belacqva, 2008), onde aparece con nome Tosta de cebiche de gambas e manga á cervexa ao estilo Barbacán, aínda que non teño nin idea de que é o estilo Barbacán, e por iso non aparece no título desta entrada.

O cebiche, ceviche, sebiche ou seviche (a RAE admite as catro formas) é un prato que consiste en peixe, marisco, ou ambos, mariñados no zume dalgún cítrico, normalmente zume de lima. Isto non quere dicir que o peixe ou o marisco estea cru, senón que está "cociñado" polos ácidos que conteñen os cítricos. Aínda que é orixinario de Latinoamérica (probablemente Perú), hoxe en día é un prato moi estendido por todo o mundo.

Nesta versión, substituín a tosta de pan da receita orixinal por unha tortilla de trigo, ao estilo das que se usan en México para comer as fajitas, burritos, tacos, etc, lixeiramente tostada no forno. As tortillas de millo tamén poderían servir, aínda que o seu sabor máis intenso contrarrestaría demasiado o sabor do cebiche.

Cebiche de lagostinos e manga

INGREDIENTES (para unhas 6 tortillas):
- 6 tortillas mexicanas de trigo
- 1/2 kg de lagostinos ou gambas
- 1 cebola morada pequena
- 2 tomates ben maduros, aínda que firmes
- 1 manga non moi madura
- 2 limas
- Ourego
- Aceite de oliva virxe extra
- 1 folla de loureiro
- Sal
- Coriandro picado

PREPARACIÓN:
1- Escáldanse os lagostinos en auga fervendo durante 1 minuto ou ata que cambien de cor. Sácanse e métense nun recipiente con auga fría para que non cozan máis. Escórrense ben e pícanse finos.

2- Pór nun bol os lagostinos torados co zume das dúas limas, sal, ourego ao gusto e un chorriño de aceite de oliva. Mestúrase ben e déixase repousar 5 minutos na neveira.

3- Mentres tanto, córtanse os tomates pola metade, quítanselles as sementes, e pícanse en anacos máis ben pequenos.

4- Pícase a cebola morada (que non se debe lavar para que non perda o seu sabor) tamén en anacos pequenos.

5- Sácase o óso á manga e pícase tamén en dados pequenos.

6- Engádense os tomates, a cebola, a manga e a folla de loureiro. Vólvese a mesturar todo ben e métese na neveira durante 30 minutos ben tapado cun film de cociña.

7- Pouco antes de servir métense as tortillas de trigo no forno, a 180ºC, durante un par de minutos ou ata que se vexan lixeiramente tostadas e crocantes. Sácanse as tortillas do forno, déixanse arrefriar un pouco, e colócanse unhas culleradas de cebiche sobre cada unha delas.

8- Sérvense cun pouco de reladura de lima por encima e coriandro picado ao gusto. Cómese coas mans.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Aínda que a receita orixinal leva cervexa con limón (Shandy), eu non adoito pórlle.

- Cando falamos de coriandro (cilantro ou culantro) referímonos ás follas, non ás sementes, que teñen un sabor e unha textura totalmente diferentes.

- Tamén se poden engadir uns chiles picados (e sen sementes) xunto coas outras verduras. Estes achegarán un toque picante ao prato, aínda que convén non pasarse. Eu non puxen.

- Se non se atopa cebola morada pódese usar a branca, aínda que a morada adoita ser máis suave e achega máis cor ao prato.

- Como xa dixen antes, pódense substituír as tortillas de trigo polas de millo, pero tamén por unhas tostas ben finas de pan lixeiramente torrado, ou mesmo se pode servir no prato directamente para comer con garfo. Eu comprei as miñas no súper, aínda que igual a próxima vez anímome a facelas coa Thermomix: Tortitas de trigo para burritos mexicanos.

- Pódense usar tanto gambas, máis pequenas e cunha carne máis zumenta, ou lagostinos. Eu optei polos lagostinos.

- Non convén cocer demasiado os lagostinos ao principio, posto que acabarán de "cociñarse" mentres maceran co resto de ingredientes.

- Normalmente este prato sérvese como entrante, e pode (debe) prepararse con antelación. Mesmo ao día seguinte segue estando bo.

- A cantidade de tortillas que se poden servir dependerá, obviamente, da cantidade de cebiche que poñamos encima. A min deume para 6 tortillas bastante recheas, aínda que se podería estirar até 7 ou 8 sen problema.

Un prato que, sen dúbida, porá un toque de cor (e de sabor) na mesa.

mércores 22 outubro 2014

Crema de cabaza con leite de coco

Hoxe a cousa vai de receita sinxela onde as haxa, pero todo un excelente primeiro prato: Crema de cabaza con leite de coco.

A receita está sacada do libro Cocina, disfruta, vive (La esfera de los libros, 2013), do tristemente desaparecido Darío Barrio.

Crema de cabaza con leite de coco

INGREDIENTES(4 persoas):
- 1 cebola
- 1 dente de allo
- 500 g de cabaza pelada crúa
- 30 ml de aceite de oliva virxe extra
- 1 pataca
- 40 ml de viño branco
- 3 ou 4 vainas de cardamomo
- 400 ml de caldo de pito ou verdura
- 400 ml de leite de coco (unha lata)
- Sal
- Ceboliño fresco picado para decorar

PREPARACIÓN:
1- Nunha pota póchase o dente de allo picado e a cebola, con coidado de que non se queimen.

2- Cando a cebola estea transparente engádese a pataca e a cabaza cortadas en dados, xunto coas sementes das vainas de cardamomo (as vainas exteriores refúganse).

3- Refógase uns minutos dándolle voltas cunha culler de madeira. Engádese o viño branco, o caldo e o leite de coco, e déixase cocer durante uns 30 minutos.

4- Unha vez cocida a crema, tritúrase cun batedor ata que quede unha crema fina e sen grumos.

5- Engádese sal ao gusto e sérvese quente.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A receita orixinal leva 800 ml de caldo de pito en lugar dos 400 que eu poño. Con esa cantidade de caldo sairá unha crema menos espesa e con menos sabor a coco.

- A receita orixinal tamén engade coriandro fresco picado para decorar, aínda que eu prefiro o ceboliño para este tipo de cremas.

- O leite de coco que eu uso é leite parcialmente descremado, pero pódese usar calquera tipo de leite de coco.

- Tamén se pode substituír o aceite de oliva polo aceite de coco, un aceite de excelentes propiedades para a saúde e que pouco ten que envexar ao noso AOVE.

- Pódese completar esta receita cuns lagostinos cocidos, co que obteremos un prato máis completo co que sorprender na mesa.

So simple, so good!!

mércores 25 xuño 2014

Cake de laranxa e quefir

Hai pouco regaláronme o libro de cociña Cake, de Rachel Allen (Collins, 2012), e botando un ollo ás súas moitas receitas interesantes, atopei esta que me chamou bastante a atención: Orange sour-cream cake.

Trátase dun sinxelo biscoito de laranxa con cobertura de marmelada de laranxa, a cal evita que se seque rapidamente e fai que o sabor a laranxa sexa máis intenso.

A receita orixinal leva sour cream (nata agre), pero ante a imposibilidade de conseguila por aquí, decidín substituíla por quefir, que tamén ten un toque "sour", sobre todo se é caseiro, como no meu caso. Os biscoitos elaborados con sour cream son especialmente húmidos e teñen un lixeiro toque que lembra ao seu sabor. Neste caso, o quefir cumpre perfectamente esta función e tamén deixa o seu selo neste biscoito.

Non me vou a parar a falar do quefir, de todas as virtudes deste marabilloso leite fermentado, e de todos os beneficios que ten a súa inxesta habitual. Faría falla unha entrada enteira só dedicada a falar do quefir. Para o que aínda non o coñeza, hai infinidade de páxinas na rede dedicadas a este alimento.

Fai uns poucos anos, a única forma de tomar quefir era ter a enorme sorte de posuír un fungo de quefir (conseguido case sempre a través dalgún coñecido) e facer o leite quefirado na casa. Hoxe en día atópase en case calquera supermercado, na sección de refrixerados lácteos. Mesmo ás veces podémonos atopar con diferentes marcas e tipos de leite (vaca, ovella, cabra) coa que se fai.

Eu hai xa moitos anos que conseguín o meu e hai moitos anos que gozo dos beneficios da miña ración diaria de quefir. Eu sempre uso leite de vaca para facelo, e ese é o quefir que uso nesta receita.

Cake de laranxa e quefir

INGREDIENTES:
Para o cake:
- 200 g de manteiga en pomada
- 200 g de azucre
- 2 ovos grades, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- A reladura fina da pel dunha laranxa, non tratada químicamente
- 200 g de quefir
- 300 g de fariña de repostaría
- Un sobre de fermento sen aluminio (9 g)
- Un chisco de sal

Para o glaseado:
- O zume dunha laranxa
- 100 g de marmelada de laranxa

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Nun bol bótase a manteiga e o azucre e bátese ata que teña unha consistencia lixeira e o azucre se disolva.

2- A continuación, sen deixar de bater, bótanse os ovos dun nun (non se botará o segundo ovo ata que o primeiro estea perfectamente integrado na masa).

3- A continuación, bótanse a reladura de laranxa e o quefir e séguese batendo.

4- Por último bótase a fariña no bol, xunto co sal e o fermento. Bátese todo ben até obter unha mestura homoxénea e sen grumos.

5- Bótase nun molde desmontable redondo previamente engraxado e enfariñado e métese no forno durante uns 45 minutos, ou ata que ao picalo no centro cun escarvadentes, este salga limpo.

6- Unha vez o cake está fóra do forno, prepárase o glaseado. Para iso bótase nun cazo o zume de laranxa xunto coa marmelada e lévase a ebulición removendo de cando en vez. Cando teña a consistencia desexada (nin moi líquida nin moi espesa), bótase por encima do biscoito aínda quente e xa desmoldeado.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Se a laranxa non é caseira ou ecolóxica, é conveniente lavala ben baixo un chorro de auga quente, fregándoa mesmo con algún cepillo para limparlle calquera resto de cera, polietileno ou goma laca, produtos cos que adoitan "encerar" as laranxas antes de levalas ás tendas.

- Coa calor do forno, as bacterias beneficiosas do quefir morren e xa deixa de ter ese efecto beneficioso. Neste biscoito o que fai é achegar sabor e textura, do mesmo xeito que faría a sour cream na receita orixinal.

- A sour cream pódese substituír tamén por nata cunhas pingas de zume de limón, aínda que o resultado, obviamente, non será o mesmo.

- Ao preparar o glaseado hai que ter en conta que ao arrefriar espesará, co que non se debe esperar a que estea espeso xa no cazo, porque ao arrefriarse porase demasiado duro. Se se nos arrefría o glaseado antes de botalo por encima do biscoito, pódese volver quentar lixeiramente no lume para que se solte.

Un biscoito delicioso, cun intenso sabor a laranxa. Yummy!!

martes 01 abril 2014

Pudin de tapioca

A sobremesa que traio hoxe, é probablemente a sobremesa máis rápida e fácil de todas as que publiquei até o momento: pudin de tapioca.

Poida que resulte un tanto estraño a utilización da tapioca nunha preparación doce, posto que normalmente utilízase para espesar sopas e purés, pero é un xelificante estupendo en preparacións doces como esta.

A tapioca non é máis que o almidón da iuca (Manihot esculenta), coñecida tamén como mandioca, unha planta de orixe americana, probablemente Brasil ou Paraguai. O proceso de elaboración da tapioca consiste en lavar o almidón extraído da raíz da iuca e quentalo ata que cristaliza na forma que todos coñecemos de pequenas "perlas" de tapioca.

Esta planta ten unha gran importancia na dieta dos países de Sudamérica de onde é orixinaria (Paraguai é un dos países de maior consumo per cápita do mundo) así como na zona do Caribe. Hoxe en día cultívase por todo o mundo, pero especialmente en África, posto que actualmente é o continente onde se concentra a maior parte da produción mundial. É un alimento con grandes propiedades nutritivas, moi rico en hidratos de carbono, cun gran contido en vitamina K, por exemplo, que axuda a combater a osteoporose, e ademais é baixo en graxas.

Aquí en España xa se pode atopar con facilidade nos supermercados a raíz de iuca "fresca", aínda que para receitas como esta, é moito máis cómodo comprar o paquetiño de tapioca.

Pudin de tapioca

INGREDIENTES (para 4 persoas):
- 1 ovo
- 2 culleradas de azucre
- 3 culleradas sopeiras de tapioca
- 1/2 litro de leite
- 1/2 vaina de vainilla (5 ou 6 cm)
- 1 chisco de sal (opcional)
- Xarope de pradairo para acompañar

PREPARACIÓN:
1- Na mesma pota onde imos cocer o pudin, bátese o ovo. Engádese o azucre, a tapioca, e o leite e déixase repousar uns 10 ou 15 minutos para que a tapioca empece a rehidratarse.

2- Mentres, pártese a vaina de vainilla pola metade en sentido lonxitudinal e, coa axuda do mesmo coitelo, ráspanse as sementes que se botan á pota. As dúas metades de vainilla que se rasparon engádense tamén á pota (ao final de todo quitarémolas).

3- Pasados os 10 ou 15 minutos ponse a pota a lume lento e vaise remexendo de cando en vez cunhas varillas para evitar que se nos pegue ao fondo.

4- Unha vez vexamos que a crema vai "engordando" (isto é, cando ao deixar de dar voltas coas varillas, a crema queda estática), retírase do lume. Búscanse as dúas metades da vaina de vainilla e tíranse. Vértese con coidado o pudin nos vasos onde se vaia a servir.

5- Déixase arrefriar e listo.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Pódese comer tépedo ou frío, con xarope de pradairo, con xarope de ágave, cun pouco de canela, con azucre queimado coma se dunha crema catalá se tratase, ou simplemente tal cal, sen nada. Está bo de todos os xeitos.

- Debe quedar cunha textura como a dun flan, nin demasiado líquida nin demasiado dura. A textura dependerá, sobre todo, do tempo de cocción.

- O seu sabor lembra ás natillas, aínda que é un pouco granuloso, como un arroz con leite.

- Para este tipo de receitas sempre é mellor usar leite entero, porque quedarán máis cremosas.

- Pódese substituír a vaina de vainilla por extracto de vainilla, aínda que non será o mesmo.

- Aínda que a iuca non ten glute, a tapioca que eu compro, a da marca Royal, advirte no paquete que pode conter trazas de trigo. Existen outras marcas no mercado, como a de Santiveri, que garanten a ausencia de glute.

Esta sobremesa pódenos sacar dun apuro porque é fácil e rápida de preparar, e pódense ter todos os ingredientes na casa, e ademais rico e nutritivo.